Nagkausap kami ng ate ko kanina. Matagal-tagal na rin since last kaming nagkausap ng masin-sinan. Haha. Nakakatuwa.
(habang nanonood kami ng concert ng westlife sa tv kanina)
ako: bat nakatayo yung mga tao? wala sigurong upuan.
ate: syempre tumayo yung mga nasa harap kaya nagtayuan na lahat. Haha.
ako: kung mga pinoy yang mga yan malamang, maraming baon na upuan. Hahaha. Tapos sa upuan mismo tatayo.
ate: oo nga.
ako: naalala mo pa dati nung nanood tayo nung G-mik concert?
ate: oo, bakit?
ako: lahat ng upuan pinagpatong-patong nung mga gago eh.
ate: oo nga. Kaya wala man lang akong napanood nun.
ako: haha. Tas anliliit pa natin nun. Elementary.
ate: iniyakan ko pa si mama at papa ng ilang araw bago tayo bilhan ng tickets.
ako: oo nga. Grabe no? Sobrang hirap natin dati. 150 lang naman yung ticket nun. HAHAHA :D Pero masaya tayo kahit mahirap. :)
(ang emo ko talaga. hahaha)
ate: Hahaha. Oo nga, sobrang hirap natin. Naalala mo pa yung first phone natin?
ako: oo. Yung motorola na may radio. HAHA. Text base pa yung mga game nun pero kahit ganun nag-eenjoy na tayo. Ngayon may mga java, flash, online, at kung ano-anong games na pero hindi pa din satisfied ang mga tao. :)) Simple lang ang buhay dati pero masaya. :)
(Source: tawapinas)
